سلام

رو به روم نشسته بود....تو چشام زل زده بود.....خیره شدم به نگاه پرسشگر پر معناش! نگاهشو از من دزدید و رفت کنار پنجره،همینطور که پشت پنجره رو نگاه می کرد یه دفعه سکوت نقره ای حاکم و با تلنگر طلایی صداش شکست و گفت:عشق یعنی چی؟ با چشام سر تا پاشو برانداز کردم...لبخند زدم و گفتم عشق یعنی هر جا میری اون کنارته.....اما گاهی بقیه حضورش و حس نمی کنن چون دیدن عمق قلب آدما یه چشم سومی می خواد که هر کسی نداره....به زمین خیره شدم تو ذهنم داشتم کلمه ها رو می جویدم تا شاید بشه معنی دقیق تری بهش بگم....اونم با اینکه به گلای روی میز نگاه می کرد چشاش داد میزد که اصلا گلارو نمی بینه...چند ثانیه هر دومون غرق شدیم تو دریای فکرمون....گفتم می دونی چیه....عشقو نمیشه گفت،نمیشه حتی ازش نوشت...عشق یه حسه به وسعت هرچه آبی هست....چه تو زمین چه آسمون....بهم نزدیکتر شد و با شیطنت خاص خودش گفت تو عاشقی مگه نه؟...نگاهش کردم و خندیدم...گفتم عشق مثل آتیشه تا تو قلب آتیش نری نمی تونی شراره هاشو احساس کنی...گفت عاقبت چی؟ داشتم تو ذهنم دنبال جواب می گشتم اما چیزی جز علامت سوال ندیدم....گفتم آری آغاز دوست داشتن است....گرچه پایان راه ناپیداست...من به پایان دگر نیندیشم...که همین دوست داشتن زیباست!!!!!!!!

ممنون از نظرات زیباتون